Εξάλλου, όλα φαίνονταν να είναι τόσο ήσυχα και ¨ακίνδυνα¨ εκείνη την ώρα και η αλήθεια είναι ότι τα πολλά φώτα στην διαδρομή της, μάλλον απόγευμα θύμιζαν παρά βράδυ. 5 περίπου λεπτά πριν φθάσει στο σπίτι της η Δάφνη κοντοστάθηκε στην γειτονιά καθώς την προσοχή της είχε αποσπάσει ένας θόρυβος που δεν μπορούσε να εξακριβώσει τι είναι. Κλάμα, χαχανητό, ασυνάρτητη ομιλία….ίσως κάποια φάρσα των φίλων της; Τα λίγα βήματα που αποφάσισε να κάνει προς τα δεξιά του δρόμου, όμως, την έφεραν αντιμέτωπη με μία φρικτή εικόνα που δε θα ξεχάσει ποτέ στη ζωή της. Ένα παιδάκι, όχι πάνω από τα 15, μισοτυλιγμένο σε κάτι που έμοιαζε με κουβέρτα, σπαρταρούσε από φρικτούς πόνους που έπρεπε να ένοιωθε χωρίς όμως να φαίνεται ότι είναι κάπου πληγωμένο. Οι λυγμοί που άφηνε σου σπάραζαν την ψυχή και τα μάτια του –που μόνο αυτά ήταν ικανά να σου μιλήσουν την ύστατη εκείνη στιγμή- δεν καλούσαν σε βοήθεια. Απλά έδειχναν την ανάγκη για λίγη φροντίδα, τρυφερότητα, αγάπη. Κάθε βοήθεια –εκείνη τη στιγμή- ήταν περιττή. Ο δρόμος δε γύριζε πίσω. Ίσως λίγο καιρό νωρίτερα, αν κάποιος είχε σταθεί στο πλάι του παιδιού, αν κάποιος είχε καταλάβει κάτι , αν, αν, αν… κάτι μπορεί να είχε γίνει.
Η Δάφνη κάλεσε σε βοήθεια και το παιδί μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Μα πως είναι δυνατόν να είχε συμβεί αυτό? Πως ένα μικρό παιδί να παραδίδει το σώμα και την ψυχή του στα ναρκωτικά και να πεθαίνει προτού ακόμα προλάβει να ζήσει. Αυτό το παιδί, ο Ανδρέας και τόσα, τόσα άλλα. Τόσοι και τόσοι άλλοι. Παιδιά… έφηβοι… νέοι κλπ, κλπ.
Μπορεί η παραπάνω ιστορία να είναι φανταστική, είναι όμως στα αλήθεια τρομακτικό το πώς και το πόσο αυτή ταυτίζεται με την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα είναι μία:
ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ. ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ. ΑΣ ΜΗΝ ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ. ΟΛΟΙ ΕΝΕΡΓΑ ΕΧΟΥΜΕ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ. ΣΗΜΕΡΑ, ΓΙΑΤΙ ΑΥΡΙΟ –ΣΙΓΟΥΡΑ- ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ.
